Bu ülkede artık bir soru değil, bir gerçeğin özetidir bu cümle. Her sabah haberleri açtığınızda duyduklarınız hep aynı: Bir yerlere kaynak bulunmuş, birilerine ek ödenek çıkmış, bir kesime ayrıcalık tanınmış. Ve sonra, sıra milyonlarca emekliye, yıllarca çalışıp vergisini kuruşu kuruşuna ödeyen vatandaşa gelince, koca bir sessizlik.

Bu, bir öfke değil sadece; toplumun kalbinde biriken adaletsizliğin dili. Çünkü toplumun omurgasını taşıyanlara sürekli “sabır” düşüyor. Kayıt dışı servetler şişiyor, makam odalarının konforu artıyor, resmi araç sayısı patlıyor; ama sabahın köründe yollara dökülen işçinin, emeklinin, cebine gelince “kaynak yok” deniliyor.

Ne hikmetse kaynak hep vardır…
Yeter ki söz konusu olan biz olmayalım. Bir ülkede çalışanın karşılığı bir teşekkür, yönetenin payı bir servetse; orada sistem değil, vicdan arızalıdır.

Bugün emekli market raflarının fiyatına bakarken 
iç geçiriyorsa, gençler hayata başlamadan umutsuzluğa savruluyorsa, emekli ayın ortasında kredi kartına sarılıyorsa suç onların değildir. Suç, yıllardır adalet terazisini şaşıran düzendedir.

Bizler bu ülkenin sessiz çoğunluğuyuz. Gösterişle değil, alın teriyle büyüyenleriz.
Siyasetin gölgesinde değil, emeğin ışığında yaşayanlarız. Ama ne yazık ki en çok bizler unutuluyoruz.

“Herkese var, bize yok mu?”
Aslında bu cümle bir sitem değil, bir hatırlatmadır:
Bu ülkeyi ayakta tutanlar biziz.
Bu topraklara değer katanlar biziz. Söz konusu vefa olduğunda unutulanlar yine biziz.

Ve bu cümlenin altındaki gerçek, gün gibi ortada: Bu düzen kişiye göre değil, topluma göre kurulmalı. Kaynak dağılımı torpile değil, ihtiyaca göre yapılmalı. Emeklinin, işçinin, üretenin hakkı bir lütuf değil; bir borçtur.

Bir gün adalet terazisi yeniden doğrulursa, bir gün yönetenler “önce halk” diyebilirse, işte o zaman bu sorunun cevabı değişecek. O gün geldiğinde bu ülke biraz daha nefes alacak.
Ama bugün…
Biz hâlâ aynı sorudayız:
Herkese var, bize yok mu?