Hırsız kimdir? 

Sadece kilidi kıran mı sanıyorsun? Hayır, hırsız bazen yasaların arkasına saklanır, bazen bayrakla konuşur, bazen dinle susar, bazen vatanla bağırır.

Hırsız, alın terini ihale, yetimin hakkını usul, geleceği projeksiyon diye adlandırandır. 

Çaldığını gizlemez, çünkü utanma duygusu, çaldıklarının ilkidir. Ama bir hakikat vardır ki herkes ondan kaçar.

Bir hırsız, tek başına iktidar olamaz. 

Onu büyüten alkıştır. Alkışlayan kimdir? Hırsız çalarken ama ile cümle kurandır. Evet çaldı ama, diye başlayan her cümle suçun resmî savunmasıdır. Alkışlayan, adaleti tanıdığı hâlde, menfaati bozulmasın diye susandır.

Korkusunu akıllılık, suskunluğunu sabır, itaatini ahlak diye pazarlayandır. 

Alkışlayan, hırsızdan daha tehlikelidir. Çünkü hırsız sınırlıdır, alkışlayan çoğalır. Hırsızın eli vardır, alkışlayanın kalabalığı. 

Hırsız çalarken karanlığa ihtiyaç duyar, alkışlayan gündüz vakti suç işler. Hırsız bir gecelik plan yapar, alkışlayan nesiller boyu çürütür.

Ve zamanla bir dönüşüm yaşanır. 

Alkışlayan, alkışladığı şeye benzer. Vicdan körelir, yüz kızarmaz, yalan sıradanlaşır. Dün lanetlenen şey, bugün normal olur. Bugün normal olan, yarın hak diye savunulur.

Bir toplum böyle çöker. Tankla değil, topla değil, dış düşmanla hiç değil. Bir toplum, içeride alkış tutanlar yüzünden yıkılır. Hırsız gider, alkışlayan kalır. Yeni hırsızlar bulur, yeni yalanlar üretir, aynı sessizliği sürdürür. Ve en acı soru burada başlar.

Hırsızdan nefret edenlerin kaçı alkışlamaktan vazgeçmiştir? Çünkü alkışlamak sadece el çırpmak değildir. Görüp susmaktır. Bile bile kabullenmektir. Bana dokunmuyor diyerek başkasının canını hiçe saymaktır. İşte bu yüzden mesele hırsız değildir. Mesele, hırsızın karşısında ayağa kalkan kaç kişi kaldığıdır.

Bir millet, hırsızlarla sınanır, ama alkışlayanlarla mahkûm olur. Ve gün gelir, hırsızın çaldığı her şey biter. Geriye bir tek şey kalır. 

Alkışlayanların yüzündeki sessizlik. İşte bu sessizlik, en ağır bir suçun itirafıdır.