“Bir insan, görev süresi sona erdiğinde zengin değil; saygın biri olmalıdır.”

Georg Luck

Toplumun vicdanına kazınması gereken bir cümle bu.

Çünkü artık makam, bir sorumluluk değil; çoğu için bir fırsat olarak görülüyor.

Makamlar, halkın emaneti olmaktan çıkıp kişisel servet alanına dönüşüyor. Oysa koltuğa oturmak değil, kalktığında ardında ne bıraktığın önemlidir.

Bir makamın gölgesinden çekilen namuslu bir insanın cebi boş kalmışsa ne gam! Çünkü tertemiz bir vicdan, dolu bir kasadan daha değerlidir. Görevin sonunda hesabını halktan değil, vicdanından veren insan, aslında en büyük kazancı elde edendir.

Bugün ülkenin en büyük sorunu, “makamdan geçen”lerin zenginleşip toplumun yoksullaşmasıdır.

Görev, kimi için halkın yararına bir hizmet; kimi için kendine kurduğu bir saltanattır. Fark burada başlar. Makamın kapısından geçerken dürüstlüğünü dışarıda bırakan bir insan, aslında kendi itibarını içeride unutur.

Yüksek makam, bir zenginleşme fırsatı değil; onurla taşınan bir yükümlülüktür. Koltuklar geçicidir, unvanlar silinir, ancak ardında kalan saygınlık hiçbir hazineyle ölçülemez. Tarih, servetiyle değil, duruşuyla iz bırakmış insanları yazar.

Bugün, cebinde değil, vicdanında huzur taşıyanlara ihtiyaç var. Çünkü toplum, artık gösterişli zenginlere değil; dürüstlüğüyle güven veren insanlara muhtaç.

Bırakın altınları koltuk sevdalıları toplasın. Dürüst insan, en değerli taç olan itibarı kuşanır.
Ve unutmayalım: Koltuk biter, ama karakter kalır.