Bazı kayıplar vardır; haberi gelir ama kalbin kabul etmek istemez.

Gazeteci, yazar, siyasetçi Cazim Gürbüz’ün vefatını yaklaşık 30 sakika önce öğrendiğimde hissettiğim tam olarak buydu: 

İçimde derin bir boşluk, ağır bir hüzün ve tarifsiz bir eksiklik…

Kadim dostum şefim Maci Gürbüz'ün ağabeyisi Kıymetli insan Cazim Gürbüz sadece bir meslek büyüğü değildi. O, bu ülkenin vicdanlı kalemlerinden biriydi.

Doğruyu söylemenin bedeli ne olursa olsun, susmamayı seçen, kalemini eğmeyen, sözünü esirgemeyen bir insandı. 

Onu abinin yazıları sadece okunmazdı; hissedilir, düşündürür, insanın içine dokunurdu. Çünkü o yazarken yalnızca aklıyla değil, yüreğiyle de yazardı.

Cazim Gürbüz, camiada çok sevilen, sayılan, sözü dinlenen bir abimizin. Ama onu asıl değerli kılan şey, unvanları değil, insanlığıydı.

Mütevazıydı, içtendi, samimiydi. Gençlere yol gösterir, dostlarına omuz verir, zor zamanlarda susmak yerine konuşmayı, geri durmak yerine sorumluluk almayı seçerdi. Onunla aynı ortamda bulunmak bile insana güven verirdi.

Siyasette de, basında da kolay olanı değil, doğru olanı seçti. Bu yüzden bazen yalnız kaldı, bazen bedel ödedi ama hiçbir zaman pişman olmadı. Çünkü o, doğru bildiğini söylemenin insanın kendisine olan borcu olduğuna inanıyordu.

Bugün geriye dönüp baktığımızda, ardında tertemiz bir isim, dimdik bir duruş ve saygıyla anılan bir hayat bıraktığını görüyoruz.

Onun ardından yazmak kolay değil. Çünkü kelimeler yetmiyor. 

Bir kalem sustu, bir ses eksildi, bir yürek bu dünyadan göçtü. Ama geride bıraktığı iz, yazdıkları, dokunduğu hayatlar ve öğrettikleri yaşamaya devam edecek.

Tarifi mümkün olmayan çok büyük bir değeri kaybetmenin derin üzüntüsü içindeyim. Acımız büyük, yokluğu derin, yeri doldurulamaz… 

Ama biliyorum ki Cazim Gürbüz, bu ülkenin hafızasında, basının onur hanesinde ve dostlarının kalbinde yaşamaya devam edecektir.

Allah’tan rahmet, ailesine, sevenlerine ve tüm basın camiasına sabır ve başsağlığı diliyorum. Mekânı cennet olsun.