Dünyanın en çok konuşulan beşinci dilidir Türkçe.
Asırlar boyu süregelen birliğimizin de en önemli bağımsızlığıdır.
Ancak iletişimin gelişmesiyle dilimizi de kirletenler fazlasıyla çoğaldı.
Konuşmaları arasında birkaç yabancı kelime sıkıştıranlar kendilerini matah bir şey olduğunun gösterme çabasında.
Oysa dilini kullanırken kirletenler, cehaletin ve diline ihanetin sembolü olduklarını da bilmeliler.
Çarşıya çıkın şöyle bir bakın, yabancı isimli tabelalardan geçilmiyor.
Markete girdiğinizde, gördüğünüz ürünlerin yarısında fazlası yabancı dilde isimli.
Ebeveynler çocuklarına yabancı isim verirken ‘Benden daha milliyetçi yoktur’ diye ahkâm bile keser.
Radyolar, televizyonlar, haber siteleri, tekstilde, tarımda, bankacılıkta, sağlıkta ve hangi sektörde bir işletme açılacak, bir marka oluşturulacak olsa hemen yabancı bir isim düşünüyor.
Bu dilimize yapılacak en büyük ihanettir.
İletişim Dairesi Başkanlığı bile yaptığı tanıtım ve sunumlarda İngilizce sloganlar, İngilizce anlatımlar hazırlıyor.
Cumhurbaşkanlığı nerede bir toplantı yapacaksa, Türkçe’nin yanında İngilizce yazılar yazıyor.
Özellikle turizm şehirlerinde çıkın sokağa bakın ara sokakta bile kıytırık bir bakkal, büfe, lokanta bile yabancı dilde afişler asmış olduğunu görürsünüz.
Neymiş efendim? Turizme hizmet ediyorlarmış.
Turizme hizmet ediyorsunuz diye dilinize ihanet etmek durumunda mısınız?
Buraya gelen turistler bakkalın, otelin, marketin, lokantanın tuvaletin ne olduğunu bilmeyenler mi?
Zaten elinde sözlükle gelirler.
Ayrıca gelişen teknoloji ile cep telefonlarında zaten sözlük ve çeviriler var.
Ama yok.
Biz matah bir şeymiş gibi yabancı dilde markalar yapalım, afişler, tabelalar asalım.
Hele bir de televizyon, radyo ve dijital ortamlarda koca koca şirketler ‘Lansman’ söylemlerine ifrit oluyorum.
Oysa ‘Tanıtım’ demek nerelerine batıyor anlamış değilim.
Bir ulusun dili bağımsızlığıdır.
Kirletildikçe, ulus da bağımsızlığını kaybeder.
Acilen yapılması gereken Türkçe’yi koruma yasası çıkarılarak, yabancı isimlerin öncelikle tabelalardan ve markalardan temizlenmesi olmalıdır.
Türkçe marka ve isim kullanmayanlara ağır vergiler getirilmeli.
‘Türkçe Kullan’ kampanyası başlatılmalı.
Özellikle devleti yönetenlerin ve devlet kurumlarının Türkçe’ye özen göstermeleri sağlanmalı.
Yoksa bu gidişle gelecekte dilimizi kaybedebiliriz.
Bugün konuşulanları ve yazılanları, gelecek nesillerimiz sözlük kullanarak anlayabilecek veya çeviri yaptırmak durumunda kalacaklardır.
Gerçek vatanseverlik, diline sahip çıkmaktır.